Goffertpraat
Het was zaterdagavond in de slotfase van het duel tegen Heracles Almelo (4-1) niet de klinkende overwinning die voor het luidste applaus zorgde. Dat moment was gereserveerd voor een man die tien maanden lang alleen maar kon toekijken. Bram Nuytinck is terug. Na 302 dagen blessureleed betrad de 35-jarige verdediger weer het veld van ‘zijn’ NEC, en dat liet niemand onberoerd.
Het contrast kon bijna niet groter. Vorig jaar april verliet Nuytinck hetzelfde veld in tranen met een zware kruisband blessure, een kwetsuur die op zijn leeftijd zomaar het einde van een carrière had kunnen betekenen. Vorige week zaterdag, in een kolkende Goffert, vloeiden er opnieuw bijna tranen, maar ditmaal van geluk.
"Ik kreeg er echt kippenvel van"
Al tijdens de warming-up voelde de routinier dat het een bijzondere avond zou worden. Toen Nuytinck zich in de tweede helft langs de lijn meldde, ging het Nijmeegse publiek massaal staan. "Ik ging gewoon warmlopen en ineens stond iedereen en begon te schreeuwen. Daar kreeg ik wel echt kippenvel van," vertelde een zichtbaar geëmotioneerde Nuytinck na afloop tegenover Voetbal International.
De wisselwerking met het publiek, dat hem tijdens zijn revalidatie bleef steunen met berichten en aanmoedigingen op straat, deed hem zichtbaar goed. "Ik ben een jongen van de club. Dat ze me zo ontvangen, maakt dit extra speciaal."
Eenzame strijd
De weg terug was lang en mentaal zwaar. Terwijl NEC dit seizoen boven zichzelf uitsteeg en brutaal de derde plek in de Eredivisie bezette, werkte Nuytinck zijn rondjes af in de schaduw. "Het moeilijkste is dat je vaak alleen bezig bent. In de kou, in de regen, steeds weer rondjes lopen," blikte hij terug. "Soms gaat het supergoed en soms val je weer terug."
Ondanks de eenzaamheid van de revalidatie en zijn aflopende contract, dacht de verdediger geen moment aan stoppen. "Zo moest mijn carrière niet eindigen," was zijn stelligste overtuiging.
Bijna vergeten door Schreuder
De invalbeurt zelf kwam nog bijna in gevaar door het enthousiasme van de wedstrijd. Trainer Dick Schreuder bekende na afloop met een knipoog dat hij zijn verdediger bijna ‘vergeten’ was in het heetst van de strijd. "Ik had dat eigenlijk al geblokt, we wilden voorzichtig zijn," gaf de coach toe. De staf moest hem er zelfs aan herinneren: 'Gooi Bram er maar in, hij heeft twee weken volle bak getraind.'
Dat Nuytinck uiteindelijk in de slotfase binnen de lijnen kwam bij een 4-1 voorsprong (dankzij treffers van onder meer Bryan Linssen en Tjaronn Chery), maakte het feest compleet.
En nu?
Met zijn rentree voegt Nuytinck een flinke dosis ervaring toe aan een ploeg die toch al in bloedvorm verkeert. NEC stevent af op kwalificatie voor Europees voetbal en misschien wel meer, de Champions League. Hoewel Nuytinck dit seizoen de aanvoerdersband moest laten aan zijn vervanger, is hij voor de trainer en het publiek nog altijd de onbetwiste leider.
Voor nu is de cirkel rond. De verdediger is terug waar hij hoort: op het veld, toegejuicht door zijn eigen mensen. Of zoals hij het zelf samenvatte: "Het gaat nu zo goed met de club, het zou leuk zijn als je er echt onderdeel van bent. En nu ben ik er weer."
