Goffertpraat
Hij speelde slechts acht competitiewedstrijden in het rood-groen-zwart, maar liet toch een mooie indruk achter. Hannes Þór Halldórsson streek in 2015 als relatief onbekende IJslander neer in Nijmegen en groeide razendsnel uit tot een rots in de branding. Een unieke doelman met een filmisch levensverhaal: laatbloeier, cultheld en tegenwoordig een bekroond filmregisseur die nota bene een penalty van Lionel Messi stopte op het WK 2018. In een exclusief gesprek met Goffertpraat blikt de IJslander terug op zijn Nijmeegse jaren, de loodzware revalidatie voor het EK en de liefde voor het 'prachtige' Nederlandse weer.
"Ik heb uiteindelijk maar acht competitiewedstrijden voor N.E.C. gespeeld, maar het was destijds een gigantische stap in mijn carrière. Daarvoor had ik alleen in IJsland en bij het Noorse Sandnes Ulf gekeept. Ik waardeerde de kans om in de Eredivisie voor N.E.C. te spelen enorm en zag het als een enorme eer."
De kans van zijn leven en een hechte defensie
Halldórsson was al 31 jaar oud toen hij zijn debuut maakte in Nijmegen. Een absolute laatbloeier, en dat besef bracht extra bewijsdrang met zich mee. "Voor mijn gevoel speelde ik ineens op een veel hoger niveau dan ik ooit had durven dromen. Ik zag het écht als de kans van mijn leven en wist dat ik alles, maar dan ook alles moest geven om er het maximale uit te halen."
Dat uitte zich direct in zijn eerste optreden in De Goffert: een solide 2-0 overwinning op Excelsior. "Dat is voor mij nog altijd de meest memorabele wedstrijd in het N.E.C.-shirt. Om in de allereerste thuiswedstrijd van het seizoen direct de nul te houden voor dat publiek... dat was een fantastische ervaring." Dat de defensie dat jaar onder trainer Ernest Faber stond als een huis, wil hij overigens niet op zijn eigen conto schrijven. "Daar kan ik echt de credits niet voor opeisen. Faber was tactisch ontzettend sterk en aanvoerder Rens van Eijden heeft mij en de rest van de verdediging enorm geholpen. Spelen in Nederland betekende voor mij dat ik me moest aanpassen aan een compleet nieuwe voetbalfilosofie. Ik luisterde simpelweg naar de instructies en kreeg bovendien fantastische hulp van keeperstrainer Wilfried Brookhuis."
Wat Halldórsson uniek maakt, is zijn afwijkende route naar de top. Tot zijn 29ste werkte hij gewoon een fulltime baan naast zijn bestaan als semiprof in IJsland. Die werkethiek vormde hem. "Het was cruciaal voor mijn ontwikkeling. Ik was gewend om keihard te werken náást het voetbal. Toen ik eenmaal fulltime prof werd, voelde dat als een ongekende luxe. Ik hoefde me nog maar op één ding te focussen. Ik had ineens alle tijd van de wereld om te trainen en een betere doelman te worden." Zijn belangrijkste levensles voor de nieuwe generatie is dan ook onverbiddelijk nuchter: "Harde werk loont, altijd. Er bestaan geen shortcuts naar succes. Je moet domweg de uren maken."
Het EK-drama, de komst van Brad Jones en een IJslands sprookje
Toch kende zijn periode in Nijmegen al snel een gitzwarte bladzijde. In oktober 2015, in het zo succesvolle seizoen van N.E.C., liep hij een zware schouderblessure op. Met het EK van 2016 in Frankrijk voor de deur, werd zijn herstel een mentale martelgang. Terwijl N.E.C. noodgedwongen routinier Brad Jones naar De Goffert haalde om hem te vervangen, vocht Halldórsson een eenzame strijd. "Het was loodzwaar," herinnert hij zich. "De teleurstelling dat ik niet meer kon spelen voor N.E.C. was groot, zeker omdat ik me net helemaal had aangepast en het team geweldig draaide. En dan was er nog die slopende onzekerheid: haal ik het EK wel? Ik wist dat ik dat seizoen waarschijnlijk niet meer in actie zou komen in De Goffert, omdat mijn blessure pas rond het einde van het seizoen genezen zou zijn. Het enige wat ik kon doen was keihard werken en hopen op het beste."
Uiteindelijk bracht een tijdelijke verhuurperiode aan het Noorse Bodø/Glimt uitkomst, doordat de competitie daar pas in het voorjaar begon. Dat dit een gouden greep bleek, is inmiddels voetbalgeschiedenis. Halldórsson haalde het EK, stond onder de lat tijdens de historische 2-1 overwinning op Engeland en reikte met debutant IJsland tot de kwartfinales van het toernooi.
In die onzekere revalidatietijd bleek zijn gezin zijn ultieme anker. "Mijn jonge kinderen hielden me met beide benen op de grond. Zeker in de jaren erna bleek dat cruciaal, bijvoorbeeld toen ik in 2018 naar Qarabag vertrok. Azerbeidzjan was zonder twijfel de grootste cultuurshock," blikt hij terug. "De cultuur daar is zó anders dan we in Noord-Europa gewend zijn. Ik heb daar echt een best wel zware periode gehad." Hoe anders was dat in Nederland. De link met onze stad is op dat vlak voor altijd vereeuwigd: "Mijn zoon is nota bene in Nijmegen geboren, slechts een maand voordat ik naar Noorwegen vertrok. We hebben dus ontzettend warme herinneringen aan onze tijd daar."
Van Messi tot bekroond regisseur
Na zijn periode bij N.E.C. beleefde Halldórsson nog een absoluut wereldpodium-moment: het stoppen van een strafschop van Lionel Messi tijdens het WK van 2018 in Rusland (1-1 tegen Argentinië). Veranderde dat zijn kijk op ambities? "Niet echt," klinkt het koel. "Ik heb geweldige momenten meegemaakt, maar ik ben iemand die zoiets snel achter zich laat en direct weer op zoek gaat naar een nieuw doel. Al vult het stoppen van een penalty van Messi op het allereerste WK van IJsland me natuurlijk met een diepe trots die me voor altijd bijblijft."
Tegenwoordig is zijn focus volledig verschoven naar zijn andere grote professie: film. Halldórsson is geen hobbyist achter de camera; zijn feature debuutfilm Cop Secret ging in première op het prestigieuze filmfestival van Locarno en sleepte een nominatie voor de European Film Awards in de wacht. Ook regisseerde hij al eens de IJslandse inzending voor het Eurovisie Songfestival (2012) en de WK-commercial van Coca-Cola. "Mijn hoofd is continu met werk bezig. De enige manier waarop ik me écht kan afsluiten, is door dingen te doen waarbij ik mijn telefoon weg móét leggen. Skiën, zwemmen met de kinderen of sporten." Hoewel hij probeert zijn filmwerk en de sport gescheiden te houden, kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan. Lachend: "Het is niet mijn bedoeling om voetbal in al mijn werk te verwerken, maar het glipt telkens door de achterdeur naar binnen. Mijn volgende project is bijvoorbeeld een actiekomedie over kruimeldieven die een voetbalteam ontvoeren. Het blijft toch ergens in mijn achterhoofd hangen."
Liefde voor Groesbeek en een boodschap aan het uitvak
Ondanks dat zijn actieve carrière erop zit en hij inmiddels weer in IJsland woont, houdt hij N.E.C. nog altijd scherp in de gaten. De recente opmars richting de Eredivisie-subtop en de Europese ambities zijn hem niet ontgaan. "De club heeft echt een speciale plek in mijn hart, ook al was mijn tijd daar kort. Ik weet hoe ontzettend veel N.E.C. voor de mensen in de stad betekent en ik ben ontzettend blij dat het zo goed met jullie gaat."
Over de regio is hij bovendien louter lovend. "We woonden destijds in Groesbeek. Heerlijk klein en knus. Nijmegen was voor mij de perfect: niet te groot en niet te klein. En het zal jullie misschien enorm verbazen omdat de lokale bevolking er altijd over klaagde, maar mijn absolute favoriete aspect van het leven in Nederland? Het weer! Als je uit IJsland komt, is dat heerlijk."
Tot slot heeft de doelman nog een warme boodschap voor de supporters. "Dat de fans in De Goffert nog steeds over me praten... ik kan het bijna niet geloven, maar het is geweldig om te horen! Ik stuur mijn warmste groeten naar De Goffert. Ik hield ervan om in dat fantastische stadion te spelen en vind het oprecht jammer dat ik er niet meer wedstrijden heb mogen afwerken. Spelen voor N.E.C. behoort zonder twijfel tot mijn allermooiste voetbalherinneringen."
