Goffertpraat
Hij schoot zichzelf voor eeuwig de geschiedenisboeken van N.E.C. in en ontketende een opmars waar we vandaag nog steeds de vruchten van plukken. Vanavond, op 11 augustus 2026, maken we ons op voor de kraker tegen Olympiakos in de Champions League. Een bizar contrast met de KKD-jaren. Eerlijk is eerlijk: waar hadden we gestaan zonder die bevrijdende goal tegen NAC Breda? In een uitgebreid gesprek blikt Jonathan Okita terug op de loodzware jaren in de Keuken Kampioen Divisie, een gedenkwaardig bezoek aan het politiebureau en zijn onvoorwaardelijke band met de Keizerstad.
We kunnen er simpelweg niet omheen als we met Jonathan Okita praten: 23 mei 2021. De 1-2 in Breda is een moment dat in het collectieve geheugen van elke N.E.C.-supporter gegrift staat. Na jaren van sportieve droogte was het zijn treffer die de poorten naar de Eredivisie weer opengooide. Voor Okita zelf is het een herinnering die louter intense vreugde oproept. "Als ik terugdenk aan 23 mei, herinner ik me vooral de ontlading," vertelt de aanvaller. "De winnende goal maken in zo'n belangrijke wedstrijd is iets dat me voor altijd bij zal blijven. Gelukkig houdt het me niet wakker 's nachts, maar het helpt me wel om met een glimlach in slaap te vallen! Het was niet alleen een belangrijke goal voor mij persoonlijk, het was een gigantisch moment voor de hele club, mijn teamgenoten en de supporters. De blijdschap op ieders gezicht zien na het laatste fluitsignaal, de tranen bij sommige mensen... dat is een herinnering die ik voor altijd zal koesteren. Voor dat soort momenten speel je voetbal."
De loodzware jaren in de KKD
De weg naar die magische avond in Breda was echter lang en zat vol sportieve obstakels. Okita maakte de donkere, taaie jaren in de Keuken Kampioen Divisie bewust mee. Het was een periode waarin tegenstanders zich in De Goffert massaal ingroeven en de verwachtingen vanaf de tribunes loodzwaar op de selectie konden drukken. Toch zag Okita dat destijds anders. "De verwachtingen bij N.E.C. waren altijd torenhoog, en dat is volkomen normaal voor een club met zo'n rijke historie en zulke gepassioneerde supporters. We wisten dondersgoed waarvoor we speelden, dus motivatie was nooit het probleem. Moeilijke periodes horen nu eenmaal bij voetbal. Juist die momenten waarop het niet liep, hebben ons geholpen om sterker te worden, zowel als team als individueel."
Binnen de lijnen was Okita een speler van uitersten. Met zijn onvoorspelbare acties en creativiteit was hij vaak degene die de ban moest breken. De ene wedstrijd leek hij onzichtbaar, de andere was hij opeens ronduit briljant. Dat wisselvallige patroon zorgde wel eens voor kritische geluiden vanaf de tribunes. Okita begreep die frustratie echter volkomen. "Voetbal brengt altijd meningen met zich mee, zéker als je voor een club als N.E.C. speelt waar de supporters zó intens meeleven. Ik begreep heel goed dat de fans alleen maar het allerbeste voor het team wilden. Natuurlijk wil elke speler elke week goed presteren, maar voetbal is simpelweg niet altijd zo makkelijk; soms zit je in de tang of lukt een actie net niet. Ik probeerde gewoon altijd gefocust te blijven, hard te werken en het team te helpen."
Uiteindelijk viel onder trainer Rogier Meijer alles op zijn plek. Wat was de sleutel in dat succesjaar? "Op papier hadden we misschien niet de allersterkste selectie vergeleken met sommige andere teams waarmee ik in de jaren ervoor bij N.E.C. speelde," analyseert hij eerlijk. "Maar we hadden iets dat nóg belangrijker was: pure saamhorigheid. Rogier Meijer bracht iedereen samen en creëerde een echte familiesfeer. Elke speler was bereid om te vechten voor het logo op de borst én voor elkaar, ook als het voetbal even niet sprankelend was. Die overlevingsdrang en teamgeest maakten uiteindelijk het grote verschil."
Leermeesters en het politiebureau
Binnen die selectie kon Okita bouwen op een as van absolute routiniers. De combinatie van jonge, wispelturige talenten en doorgewinterde veteranen bleek goud waard. Omringd door grote namen keek Okita zijn ogen uit. "Ik had het geluk om met ontzettend veel getalenteerde teamgenoten samen te spelen. Als ik er een paar moet noemen, zeg ik direct: Edgar Barreto, Lasse Schöne en Rens van Eijden. Dat waren échte professionals met een ongelooflijke voetbalintelligentie en geweldige leiderschapskwaliteiten. Hen elke dag aan het werk zien op de training, hoe zij wedstrijden lazen, de rust bewaarden en jonge spelers coachten, heeft me tactisch en mentaal ontzettend veel geleerd."
Toen het doelsignaal in Breda eenmaal klonk, barstte er een volksfeest los dat zijn gelijke niet kende. Jaren van opgekropte frustratie maakten plaats voor een dagenlang feest. Van de chaotische taferelen bij De Goffert tot de absolute gekte op de Waalkade; Okita genoot van elke seconde, al liep het feestgedruis voor hem nog op een onverwachte manier af. "We hebben meerdere dagen feestgevierd omdat we ein-de-lijk het doel hadden bereikt. Ik herinner me vooral dat ik van elke seconde genoot. De stad stond compleet op zijn kop. Ik belandde op een gegeven moment zelfs nog even op het politiebureau omdat ik me in alle euforie een beetje liet meeslepen tijdens de vieringen!", vertelt hij lachend. "Als ik daar nu op terugkijk, kan ik er alleen maar om lachen. Het tekent de gekte van dat weekend. Het was een ongelooflijke ervaring."
De mens achter de speler
Die ontspannen en open houding typeert Okita ook in het dagelijks leven. Hij is naar eigen zeggen wars van drama en stress. Betaald voetbal brengt constante druk en media-aandacht met zich mee, maar hij laat zich daar niet snel door van de wijs brengen. "Voetbal is wat ik doe, maar het definieert niet wie ik bént. Mijn familie en goede vrienden hebben me altijd met beide benen op de grond gehouden, simpelweg omdat zij me al kenden lang voordat het voetbal serieus werd." Waar hij in zijn jongere jaren zijn vrije dagen steevast vulde met urenlang PlayStation spelen, kiest hij nu liever voor rust. "Tegenwoordig spendeer ik mijn tijd het liefst aan quality time met mijn naasten, of gewoon ontspannen een middagje winkelen."
Zijn aller-trotste moment als voetballer beleefde hij dan ook niet in clubverband, maar samen met zijn familie, toen hij mocht uitkomen voor de nationale ploeg van DR Congo. "Het was niet alleen bijzonder voor mij, maar het was ook een ongelooflijk trots moment voor mijn ouders. Zien hoe gelukkig zij waren, betekende alles voor me. Het shirt van mijn land dragen is een eer die ik altijd met me mee zal dragen." Het typeert zijn achtergrond: cultureel gezien is Okita een wereldburger, met sterke invloeden uit Congo, Duitsland, Frankrijk en België. "Als ik één plek moet kiezen die écht voelt als thuis, dan zeg ik België. Maar ik zal altijd een speciale band houden met Nederland. Vanaf de allereerste dag dat ik de grens overkwam, voelde ik me daar welkom en gewaardeerd."
Toekomst en erfenis
Zijn warme connectie met Nijmegen is dan ook nooit verwaterd. Tot op de dag van vandaag heeft hij regelmatig contact met zijn oude leraar Nederlands, René, met wie hij een speciale band opbouwde. "Hij heeft me niet alleen als voetballer de weg gewezen, maar me ook als mens zien groeien." Toen Okita onlangs, op 15 november, terugkeerde in De Goffert om officieel afscheid te nemen van het publiek, besefte hij pas weer echt hoe diep de waardering in de Keizerstad zit.
Als hij een jaar of tien vooruit kijkt, en het actieve voetbal achter zich ligt, ziet hij een rol als scout wel zitten, gecombineerd met diverse zakelijke projecten. Maar als hij voor zijn spelerscarrière nog één wens mag uitspreken, is hij stellig: "Als ik nog één voetbalwens over had, dan zou het zijn om ooit terug te keren naar Nederland en daar mijn carrière definitief af te sluiten."
In Nijmegen zal hij hoe dan ook voor altijd herinnerd worden als 'de man van de promotie'. Een erfenis waar Okita, ondanks zijn nuchterheid, toch even stil van wordt. "Dat betekent meer voor me dan ik in woorden kan uitdrukken. Om te weten dat mensen zich mij over tientallen jaren nog steeds herinneren door zo'n speciaal moment, is iets waar ik ongelooflijk trots op ben. N.E.C. en haar supporters zullen altijd een plek in mijn hart hebben. Zien hoe de club sinds die dag is gegroeid, en ze nu in Europa op het hoogste niveau zien spelen, maakt me enorm trots dat ik deel mocht uitmaken van het fundament van die reis. Bedankt voor jullie ongelooflijke steun door de jaren heen, ik zal het nooit vergeten."
