Goffertpraat
Wie terugdenkt aan de jaren van Lorenzo Davids bij NEC, herinnert zich een speler met een enorme dosis loopvermogen en een ijzersterke werkethiek. Als vaste waarde op het Nijmeegse middenveld was hij een belangrijke schakel tijdens het succesvolle UEFA Cup-seizoen van 2008. Maar Davids is inmiddels meer dan een herinnering aan de jaren onder Mario Been; de geboren Amsterdammer bleef hangen in Gelderland en zet zich tegenwoordig in voor de jeugd in en om Nijmegen. In dit interview blikken we met de oud-middenvelder terug op de Europese overwinning in Moskou, de aandacht voor zijn bekende achternaam en zijn thuiskomst in de regio.
De overstap naar De Goffert en een bekende achternaam
Wanneer NEC in de winterstop van het seizoen 2006/2007 versterking zoekt, klopt de club aan bij Feyenoord. De dan 20-jarige Lorenzo Davids maakt de transfer naar Nijmegen om vlieguren te maken in de Eredivisie. De overstap van het drukke Rotterdam naar de rustige omgeving in Nijmegen blijkt een goede zet voor zijn ontwikkeling.
"Toen ik in de winter van 2007 van Feyenoord naar NEC ging, kwam ik echt in een warme voetbalomgeving terecht. In het begin was het natuurlijk wennen: nieuwe ploeggenoten, een andere speelstijl en een nieuwe stad. Maar ik voelde me snel welkom binnen de groep en bij de club. Mijn eerste kennismaking met De Goffert maakte veel indruk. De supporters zijn daar enorm fanatiek en staan echt achter het team. Je voelde meteen dat voetbal leeft in Nijmegen. Die sfeer gaf mij als speler extra energie en motivatie om mezelf te laten zien."
In zijn beginjaren is er extra aandacht voor hem vanuit de buitenwacht. Als neef van Edgar Davids wordt de vergelijking al snel gemaakt, wat voor jonge spelers soms extra ballast met zich mee kan brengen. Davids gaf er de voorkeur aan zich daar niet door af te laten leiden. "De naam Davids bracht natuurlijk wel bepaalde verwachtingen met zich mee, zeker omdat Edgar Davids zoveel heeft bereikt in het voetbal. In mijn jeugd en ook in mijn eerste jaren als prof werd daar vaak naar gekeken en vergeleken. Dat levert soms extra druk op, omdat mensen automatisch bepaalde verwachtingen hebben.
Maar ik heb altijd geprobeerd om mijn eigen weg te volgen en mezelf als speler te ontwikkelen. Bij NEC had ik gelukkig het gevoel dat mensen dat ook deden. Daar kreeg ik echt de kans om mezelf te laten zien en groeide ik steeds meer in mijn rol binnen het team.
Natuurlijk blijft die achternaam altijd onderdeel van je carrière, maar uiteindelijk draait het erom wat je zelf op het veld laat zien. Daar was ik vooral mee bezig."
Een gebalanceerd middenveld onder Mario Been
Bij NEC krijgt hij de kans om zich te bewijzen en groeit hij uit tot een vaste kracht. Op het middenveld speelt hij samen met spelers als Bas Sibum, Arek Radomski en Lasse Schöne. Het resulteert in een linie waarin hard werken en technische creativiteit elkaar goed aanvullen.
"Op het middenveld bij NEC waren de rollen eigenlijk heel duidelijk verdeeld, en juist daardoor vulden we elkaar goed aan. Bas Sibum en Arek Radomski brachten veel balans, kracht en ervaring. Zij zorgden voor controle en stabiliteit, terwijl Lasse Schöne juist de creativiteit en het voetbalgogme had om wedstrijden open te breken. Mijn rol lag vooral in het lopen, druk zetten, ballen veroveren en het verbinden van de linies. Ik probeerde energie in het team te brengen en anderen in hun kracht te laten spelen. Omdat iedereen zijn eigen kwaliteiten kende, stond het middenveld vaak heel goed in balans.
Qua klik was dat eigenlijk met meerdere jongens goed, maar met Radomski voelde je bijvoorbeeld veel zekerheid en duidelijkheid op het veld. Hij coachte veel en las het spel sterk. Met Lasse had je juist weer een goede wisselwerking omdat hij altijd oplossingen zag aan de bal. Uiteindelijk maakte juist die mix ons middenveld sterk."
Dat de puzzelstukjes destijds op hun plek vielen, is voor een aanzienlijk deel toe te schrijven aan Mario Been. De toenmalige trainer wist een sfeer te creëren waarin de spelersgroep optimaal presteerde. "Mario Been paste perfect bij die groep in die periode. Hij was tactisch sterk en wist precies hoe hij het maximale uit spelers kon halen, maar misschien nog belangrijker: hij voelde heel goed aan hoe een groep in elkaar zat. Hij gaf spelers vertrouwen en zorgde ervoor dat iedereen zich belangrijk voelde binnen het team.
Wat hem sterk maakte, was dat hij discipline combineerde met plezier. Er werd hard gewerkt op trainingen en tactisch was alles goed voorbereid, maar er was ook ruimte voor humor en ontspanning. Daardoor ontstond er een hele hechte groep. De dynamiek in de kleedkamer was gewoon goed; jongens gunden elkaar veel en er hing echt een familiesfeer.
Dat zag je ook terug op het veld. We vochten voor elkaar en hadden het gevoel dat we tegen iedereen een resultaat konden halen. Zeker in die Europese wedstrijden gaf dat extra kracht. Mario Been wist die energie perfect te benutten en zorgde ervoor dat iedereen in zichzelf én in het team geloofde."
Europees voetbal en de overstap naar Duitsland
Het absolute hoogtepunt van die periode is het seizoen 2008/2009. Heel Europa maakt kennis met NEC. De club weet de groepsfase van de UEFA Cup door te komen, met als opvallend resultaat een 1-2 overwinning in het ijskoude Luzhniki Stadion tegen Spartak Moskou.
"Dat UEFA Cup-seizoen met NEC was echt bijzonder om mee te maken. Van binnenuit voelde je dat we als groep steeds sterker werden en echt geloof kregen in wat mogelijk was. We hadden een hechte selectie met veel vertrouwen in elkaar, en juist die teamspirit maakte ons gevaarlijk tegen grote clubs als Udinese, Spartak Moskou en Hamburger SV. De overwinning op Spartak Moskou uit blijft voor mij een van de mooiste momenten. Europees winnen in zo’n sfeer, met de steun van de meegereisde supporters, dat vergeet je niet snel. Maar ook de thuiswedstrijden in De Goffert waren speciaal; je voelde echt dat de hele stad achter ons stond.
Dat NEC nu, na 18 jaar, weer Europees voetbal heeft gehaald vind ik geweldig om te zien. De club hoort op dat podium thuis. Voor de supporters, de stad en de spelers is dat iets unieks. Ik hoop dat ze opnieuw zo’n mooie Europese campagne kunnen neerzetten en nieuwe herinneringen kunnen maken voor een nieuwe generatie NEC-fans."
Na ruim 130 wedstrijden te hebben gespeeld in Nijmegen, kiest Davids in 2011 voor een nieuwe stap. Hij tekent bij FC Augsburg, dat dat jaar uitkomt in de Duitse 1. Bundesliga. Het is een competitie die nieuwe fysieke en tactische eisen aan hem stelt. "De overstap van NEC naar FC Augsburg was voor mij een mooie stap, maar ook echt een grote omschakeling. De Bundesliga is fysiek en intensief nog een niveau hoger. Het tempo lag hoog, duels waren harder en er werd tactisch veel discipline gevraagd. Je moest iedere week topfit zijn om mee te kunnen.
Daarnaast kwam er natuurlijk ook veel bij kijken buiten het voetbal. Een nieuw land, een andere taal en een andere cultuur. Dat vraagt tijd om aan te wennen. In Nederland ben je toch meer in je comfortzone, terwijl je in Duitsland echt opnieuw je plek moet vinden.
Wat me vooral opviel, was de professionaliteit en beleving rondom voetbal. De stadions zaten bijna altijd vol en de sfeer was indrukwekkend. Dat gaf veel energie. Persoonlijk was de grootste uitdaging om mezelf direct aan te passen aan het hogere tempo en ritme van de competitie, maar juist dat maakte die periode ook leerzaam."
Thuis in Nijmegen en maatschappelijke betrokkenheid
Na zijn tijd in Duitsland volgen er nog profavonturen in Engeland bij AFC Bournemouth en in Denemarken bij Randers FC. Uiteindelijk besluit hij toch weer terug te keren naar Nederland. Hij strijkt neer in de regio Nijmegen, waar hij zijn actieve voetbalcarrière afsluit bij de amateurs van SV Nijmegen en Quick 1888.
"Door mijn voetbalcarrière heb ik in verschillende landen mogen wonen en spelen, zoals in Duitsland, Engeland en Denemarken. Dat waren allemaal mooie ervaringen die me als mens hebben verrijkt. Maar uiteindelijk voelde de regio rondom Nijmegen voor mij steeds meer als thuis. Dat heeft vooral te maken met de mensen en de manier van leven hier. Nijmegen heeft iets warms en gemoedelijks. En mijn mooie herinneringen van mijn dochter. Vanaf mijn tijd bij NEC voelde ik veel waardering vanuit de supporters en de stad, en dat is altijd gebleven. Daardoor bouw je echt een band op met een omgeving.
Daarnaast vind ik het prettig dat Nijmegen een mooie balans heeft tussen rust en gezelligheid. Het is groot genoeg om levendig te zijn, maar tegelijk voelt het persoonlijk aan. Ook doordat ik hier maatschappelijk actief ben geworden en nog in het amateurvoetbal heb gespeeld, ben ik steeds sterker verbonden geraakt met de regio. Het voelt gewoon als een plek waar ik mezelf kan zijn."
Dat hij de omgeving trouw is gebleven, blijkt wel uit zijn huidige werkzaamheden. Via onder meer FC Peuterprofs richt hij zich op de sportieve en persoonlijke ontwikkeling van jonge kinderen.
"Na mijn profcarrière vind ik het mooi om iets terug te kunnen geven aan de maatschappij en vooral aan jonge kinderen. Met projecten zoals FC Peuterprofs probeer ik kinderen op een leuke en positieve manier in beweging te krijgen en ze zelfvertrouwen mee te geven. Dat gaat voor mij verder dan alleen voetbal. De meeste voldoening haal ik uit het zien van plezier en ontwikkeling bij kinderen. Soms zie je dat een kind in het begin onzeker is en na een tijdje veel vrijer wordt of meer vertrouwen krijgt. Dat zijn voor mij de mooiste momenten. Ook het contact met ouders en de verbinding met de wijk en de stad geven veel energie.
Mijn doelen liggen vooral in het verder uitbreiden van die maatschappelijke impact. Ik wil blijven bouwen aan projecten die kinderen helpen, zowel sportief als persoonlijk. Daarnaast wil ik mezelf blijven ontwikkelen als ondernemer en coach, zodat ik ook in de toekomst van betekenis kan blijven voor de jeugd en de omgeving rondom Nijmegen."
Tijdens die jeugdtrainingen combineert hij zijn eigen achtergrond met de kenmerken van zijn huidige woonomgeving. De lessen van het straatvoetbal in Amsterdam blijken een uitstekende combinatie met de nuchtere Nijmeegse werkethiek. "Wat ik kinderen vooral probeer mee te geven, is dat plezier de basis moet zijn van alles wat je doet. Ik ben zelf opgegroeid met straatvoetbal in Amsterdam, waar je creatief moest zijn, veel zelf oploste en gewoon urenlang buiten speelde. Daar leer je niet alleen voetballen, maar ook omgaan met winnen, verliezen en respect hebben voor anderen.
Van de Nijmeegse mentaliteit heb ik juist weer geleerd hoe belangrijk hard werken, nuchter blijven en samen ergens voor gaan is. Die combinatie probeer ik nu door te geven aan kinderen. Natuurlijk mag je dromen hebben en ambitie tonen, maar uiteindelijk kom je het verst met discipline, respect en doorzetten.
Ik zeg ook vaak tegen kinderen dat fouten maken erbij hoort. Juist door fouten leer je beter worden. En daarnaast vind ik het belangrijk dat ze zichzelf blijven en vertrouwen houden in hun eigen kwaliteiten. Niet iedereen hoeft dezelfde route te volgen om succesvol of gelukkig te worden."
Gedeelde waardering
De nuchtere werkhouding die hij nu aan de jeugd overdraagt, was jarenlang zijn eigen handelsmerk op het veld. Het leverde hem altijd waardering op vanaf de tribunes van De Goffert. Die waardering is geheel wederzijds.
"Mijn boodschap aan de supporters van NEC is vooral: bedankt. Vanaf de eerste dag heb ik me gesteund en gewaardeerd gevoeld in Nijmegen. De supporters stonden altijd achter ons, in goede én moeilijke tijden, en dat voel je als speler echt op het veld.
Ik heb altijd geprobeerd om alles te geven voor de club en voor het shirt. Misschien lukt niet altijd alles in een wedstrijd, maar inzet en strijd kun je wel altijd leveren, en ik denk dat de supporters dat ook waardeerden. De sfeer in De Goffert en de band met de fans blijven voor mij iets bijzonders.
Ik kijk met trots terug op mijn periode bij NEC. We hebben samen mooie momenten meegemaakt, zeker in Europa, en dat zijn herinneringen die ik altijd meeneem. Ik hoop dat de club zich blijft ontwikkelen en dat de supporters nog veel successen en mooie avonden in De Goffert mogen beleven."
