Goffertpraat
Er is een tijdperk vóór Rogier Meijer, en een tijdperk na Rogier Meijer. Toen de nuchtere Doetinchemmer het roer overnam in De Goffert, ploeterde NEC in de Keuken Kampioen Divisie. Jaren later liet hij een stabiele Eredivisieclub achter die de bekerfinale had gehaald en weer zicht had op Europees voetbal. Inmiddels loopt hij rond in de absolute voetbaltop als assistent-trainer bij het grote Bayer Leverkusen. Wij spraken de man die ons de trots teruggaf over extreme pieken en dalen, de helden van De Goffert en zijn mooiste herinnering aan Nijmegen.
De wederopstanding en de ontploffing in Breda
Als we de geschiedenisboeken van NEC openslaan, zal de periode onder Meijer de boeken in gaan als een van de belangrijkste wederopstandingen uit de clubhistorie. De oefenmeester kijkt dan ook met veel warmte terug op de reis die hij met 'zijn' NEC aflegde. "Ik heb een heel prettig gevoel aan mijn jaren bij NEC overgehouden. We zijn van ver gekomen en heel geleidelijk gegroeid naar een stabiele eredivisieclub. Daarnaast heb ik prachtige herinneringen en vriendschappen aan deze periode overgehouden."
Wie het over die promotie heeft, kan onmogelijk om die zenuwslopende avond in Breda heen. Het moment dat Jonathan Okita de bal in de slotfase tegen de touwen schoot, betekende het einde van een Nijmeegs trauma. Gevraagd naar zijn absolute hoogtepunt, hoeft de trainer dan ook geen seconde na te denken. "Voor mij is het allermooiste en allerbelangrijkste moment de promotie bij NAC Breda geweest. De hele dag inclusief huldiging op het Stadionplein zal ik nooit vergeten. Dit was natuurlijk ook erg belangrijk voor de club op dat moment. De wedstrijd op zich met de late goal van Okita was een geweldige ontknoping."
Tussen wachten op de spelersbus en heldenstatus
Toch ging het succesverhaal niet altijd over rozen. Trainer zijn in Nijmegen is soms werken in een gekkenhuis. De passie op de tribunes is gigantisch, maar slaat bij tegenslag ook wel eens door in rauwe emotie. Meijer maakte de uitersten mee: van supporters die na een slechte reeks de spelersbus opwachtten, tot een dolblije menigte die samen met hem luidkeels zong 'Nooit meer naar Arnhem'.
Waar menig trainer in die heksenketel zou bezwijken, bleef Meijer altijd stoïcijns overeind. Zijn nuchtere kijk hielp hem daar doorheen. "Ik heb niet zoveel moeite met kritiek op de trainer Rogier Meijer. Dat is iets wat bij het vak hoort en waar je tegen moet kunnen. Heb dat ook nooit als kritiek op de mens ervaren. Natuurlijk is het niet leuk als de bus wordt opgewacht, maar ik zie het ook als een teken van betrokkenheid bij deze mooie club. Uiteindelijk heb ik ook zoveel mooie reacties van mensen gehad gedurende mijn periode bij NEC. Ik denk dat mijn nuchterheid en rust hierbij uiteraard helpen. De zon komt altijd weer op, hard werken en doorgaan."
Kwaliteit en ruwe diamanten
Die mentaliteit bracht hem uiteindelijk naar het linkerrijtje van Nederland. Sterker nog, hij leidde NEC in het historische seizoen 2023/2024 naar een sensationele zesde plek. Wat zijn prestatie extra knap maakt, is de tactische metamorfose die hij als trainer doormaakte. Waar in de Keuken Kampioen Divisie nog resultaatgericht voetbal werd gevraagd om te overleven, smeedde hij op het hoogste niveau een swingende aanvalsmachine. In zijn laatste jaren kreeg Meijer bij vlagen een elftal vol pure voetbalkwaliteit onder zijn hoede. Spelers waarvoor je naar het stadion komt. "Gedurende mijn periode heb ik met prachtige spelers mogen samenwerken. Spelers met uitzonderlijke individuele kwaliteiten: Schone, Sandler, Sano, Tannane, Chery, en ik vergeet er vast nog een paar."
Toch gaat het ware voetbalhart van Meijer misschien wel sneller kloppen van het echte club-DNA. Het kneden van lokaal talent tot sterkhouders is hem op het lijf geschreven. "Ik heb misschien wel het meest genoten van de ontwikkeling van onze eigen talenten, waaronder Bart van Rooij. Gekomen uit de academie en stap voor stap beter geworden. Daar geniet je van. Geweldige persoonlijkheid."
De bekerfinale en de kracht van het collectief
Dat elftal veranderde Nijmegen twee jaar geleden in een rood-groen-zwarte gekte: het bereiken van de bekerfinale. Waar de stad wekenlang stijf stond van de zenuwen, was het Meijer die in de kleedkamer de rust moest zien te bewaren. Een finale win je immers niet door strak van de spanning af te trappen.
"Onze voorbereiding op de finale verschilde niet gek veel van de andere wedstrijden. Het is al zo’n speciale wedstrijd. Je probeert toch een beetje de druk weg te halen vooraf. Ik denk dat dat goed gelukt is gezien de start van de wedstrijd." Dat NEC de beker uiteindelijk niet pakte, blijft zonde, maar weegt niet op tegen de trots over de groei van de club en hemzelf. "Ik denk dat we als team de laatste jaren goed gepresteerd hebben. Uiteraard hadden we graag de finale gewonnen, dat is de volgende stap die de club nu kan maken. Ik heb mezelf hierin goed kunnen ontwikkelen op alle vlakken van het trainers gebied. Daarin ben je nooit klaar en uitgeleerd."
Als hij terugkijkt op het bouwen van dat elftal, roemt hij vooral zijn staf en de onderlinge verbinding. "Als staf gebruik je natuurlijk de hele week om jezelf en de spelers voor te bereiden. Je leeft er echt naartoe met elkaar. Ik denk dat ik dan ook in mijn kracht ben. Samen ergens aan werken en samen met de staf een team vormen. Mensen in hun kracht zetten en dat overbrengen op de spelers. Dat is het mooiste wat er is."
Van De Goffert naar de absolute top
Inmiddels staat Meijer op het trainingsveld bij Bayer Leverkusen. De overstap van de Nijmeegse Goffert naar de ongeslagen regerend landskampioen van Duitsland, is op z'n zachtst gezegd indrukwekkend te noemen. Het zegt alles over het respect dat hij de afgelopen jaren als voetbalarchitect in Nijmegen heeft afgedwongen. En hoewel NEC altijd een speciale plek in zijn hart zal houden, is de Bundesliga een compleet andere wereld.
"Bij Leverkusen maak ik mee wat het inhoudt om in de echte top te werken. Om de drie dagen spelen we een wedstrijd op het hoogste niveau. Dat betekent heel veel voorbereidingen in een korte tijd. Minder tijd om te trainen, veel tijd die we besteden aan besprekingen. Daarnaast besteden we veel tijd aan de individuele voorbereiding van de spelers."
Toch kijkt hij vanuit Duitsland nog wekelijks naar NEC. Wat hij ziet, stemt hem meer dan tevreden, zeker nu er spelers zijn die mogelijk óók die stap naar de top kunnen maken. "Het huidige NEC is heel leuk om naar te kijken. Een selectie met veel individuele kwaliteiten en een hele sterke selectie. Er zijn zeker een aantal spelers die vanuit dit elftal weer een stap omhoog kunnen maken. Een aantal hiervan passen zeker in de Bundesliga. De tijd zal het leren."
Kijken naar Kompany en de blijvende ambitie van het hoofdtrainerschap
Ook in de absolute top is Meijer nog lang niet uitgeleerd. Als voetballiefhebber kijkt hij nadrukkelijk om zich heen om inspiratie op te doen. "Ik kijk uiteraard graag naar andere teams en ook naar andere trainers. Dit jaar volg ik uiteraard veel Bayern Munchen. De manier waarop dit elftal speelt en hoe Vincent Kompany leidinggeeft spreekt me heel erg aan. Hij is rustig en duidelijk. Spelers voelen zich prettig en ondanks een grote selectie is het echt een team. Mooi om te zien!"
Het zijn lessen die hij meeneemt voor zijn ultieme droom. Bij Leverkusen mocht hij onlangs al even proeven aan de rol van interim-hoofdtrainer, en dat smaakt naar meer. Op de vraag hoe hij zijn verdere carrière voor zich ziet, is hij dan ook helder: "In de toekomst wil ik graag zelf weer hoofdtrainer zijn. Werken in het buitenland is een hele mooie ervaring. De Bundesliga of 2 Bundesliga spreken me erg aan"
Waar zijn ambitie hem in de toekomst ook naartoe zal brengen, in Nijmegen is zijn naam voor altijd in de geschiedenisboeken gegrift. Rogier Meijer nam onze club bij de hand tijdens de donkerste dagen op het tweede niveau en bouwde steen voor steen aan het ijzersterke fundament waar NEC vandaag de dag nog steeds de vruchten van plukt. Hij gaf ons het geloof terug, liet ons weer dromen van finales en bracht het stadion weer tot leven.
