Goffertpraat
Het duurde vijf minuten. Vijf minuten na zijn rentree bij Servië, na twee jaar wegblijven, tilde Dusan Tadić een lob richting Andrija Zivkovic, en die maakte de 1-0. Tadić, 37 jaar en aanvoerder van zijn land, had twaalf dagen eerder bij N.E.C. nog negentig minuten op de bank gezeten.
Het werd donderdag 24 september in Belgrado geen avond om te vieren. Griekenland draaide de wedstrijd om en won met 1-2.
Wat er in Belgrado gebeurde
Volgens VI kwam Servië in de vijfde minuut op voorsprong; Forza NEC rekent de assist een minuut eerder. Het beeld is in beide verslagen hetzelfde: Tadić was direct beslissend. Christos Tzolis maakte later gelijk en in de blessuretijd bepaalde Anastasios Douvikas, in Nederland bekend van zijn periode bij FC Utrecht, de eindstand.
Met de zege neemt Griekenland volgens NOS de koppositie over in de poule van Oranje. Servië, dat de wedstrijd zo goed begon, blijft zonder punten achter. VI vat het in de kop kort samen: lege handen, ondanks de terugkeer van Tadić.
Voor Tadić zelf is de balans dubbel. Hij is met 111 interlands en 23 doelpunten recordinternational van Servië, meldde NOS eerder deze maand. Dat hij na zijn afscheid rond het EK 2024 meteen als aanvoerder terugkeert, zegt iets over zijn positie in Belgrado. Dat hij binnen een paar minuten een assist geeft, zegt iets over wat hij nog kan. Maar de wedstrijd ging verloren, en dat blijft in de boeken staan.
Waarom hij terugkwam
Het verhaal van deze rentree begint bij een breuk. Volgens NOS stopte Tadić bij het nationale team na onenigheid met toenmalig bondscoach Dragan Stojkovic, nadat hij op het EK 2024 op de bank was gezet. Daarna bleef de deur twee jaar dicht. Pas na gesprekken met de technisch directeur van de Servische bond zei hij dit najaar weer beschikbaar te zijn.
Dat maakt de scène van donderdag groter dan een gewone assist. Het was een speler die een principiële keuze had gemaakt, en na twee jaar bakzeil haalde, om vervolgens meteen te laten zien waarom Servië hem terug wilde hebben.
Twee werelden, één speler
Het contrast met Nijmegen is groot. Goffertpraat schreef eerder over een aanvaller die bij N.E.C. na negen duels nog altijd op zijn eerste doelpunt wachtte. Sindsdien speelde de club 1-1 tegen Go Ahead Eagles, waarin volgens NOS Perr Schuurs na een paar minuten scoorde en de bezoekers na een fout van Nikolas Polster gelijkmaakten. Een doelpunt van Tadić zat daar niet bij.
Een snelle conclusie ligt voor de hand: bij Servië bloeit hij, bij N.E.C. niet. Maar zo simpel is het niet. Eén assist in één wedstrijd zegt weinig over een seizoen, en de omstandigheden verschillen. Een interlandduel is één avond met één opdracht; bij N.E.C. gaat het om een speler die zijn plek zoekt in een elftal dat zelf worstelt met wisselende resultaten, na de 5-0 in Turijn en het gelijkspel tegen Go Ahead.
Wat de assist in Belgrado wel laat zien, is dat zijn oog voor de laatste pass er nog is. Of dat bij N.E.C. ook gaat opleveren wat de club en de tribune van hem verwachten, moet blijken. Goffertpraat kwam eerder al met de cijfers achter de tribunescepsis: mager, maar niet het hele verhaal.
Zondag: de volgende test
Zondag 27 september wacht in Belgrado Nederland. Voor Tadić is het de kans om te laten zien dat de rentree geen eenmalige opflakkering was; op 4 oktober volgt in Eindhoven de return tegen Oranje. Voor N.E.C. is het ondertussen wachten.
Een interlandperiode is voor een club altijd dubbelzinnig: je hoopt dat je spelers vol vertrouwen terugkomen, en vreest dat ze moe of geblesseerd terugkeren. Bij Tadić zit daar een extra laag in. De tribune in De Goffert zag hem in september vooral als een naam die het nog niet waarmaakt. Als hij na de interlandperiode terugkeert naar Nijmegen, is de vraag niet alleen of hij scoort, maar ook of Schreuder hem dan weer laat starten. Dat beslist de trainer, niet de assist van donderdag.
De eerstvolgende wedstrijd is op 10 oktober uit bij Ajax, en pas dan valt te zien of de aanvoerder van Servië ook in Nijmegen dat ene moment vindt.
